Zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa – jak napisać i gdzie złożyć?

Masz podobny problem prawny?

Opisz sprawę i otrzymaj wycenę porady od prawnika. Samo zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.

Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Pracujemy 7 dni w tygodniu

Zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa jest pierwszą informacją dla organów ścigania, że mogło dojść do czynu zabronionego. Dla pokrzywdzonego często jest to pierwszy krok do zabezpieczenia dowodów, ustalenia sprawcy, odzyskania dokumentów albo późniejszego dochodzenia naprawienia szkody.

Nie trzeba pisać go językiem prawniczym. W praktyce ważniejsze jest to, aby zawiadomienie było konkretne, uporządkowane i oparte na faktach. Organ ścigania może sam ocenić kwalifikację prawną czynu, ale nie powinien domyślać się, co dokładnie się wydarzyło i jakie dowody istnieją.

Czym jest zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa?

Zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa to informacja skierowana do organu ścigania, najczęściej Policji albo prokuratury, że mogło dojść do przestępstwa. Może je złożyć pokrzywdzony, świadek, osoba trzecia, przedsiębiorca, pracownik instytucji, urząd albo inny podmiot, który posiada informacje o zdarzeniu.

Przestępstwo to czyn zabroniony przez ustawę karną, zawiniony i społecznie szkodliwy w stopniu wyższym niż znikomy. Wykroczenie jest czynem lżejszej kategorii, rozpoznawanym według odrębnych zasad. W praktyce granica między przestępstwem a wykroczeniem może zależeć od wartości szkody, sposobu działania sprawcy albo rodzaju naruszonego dobra.

W sprawach o przestępstwa ścigane z urzędu każda osoba, która dowiedziała się o popełnieniu takiego czynu, ma społeczny obowiązek zawiadomić Policję albo prokuratora. Instytucje państwowe i samorządowe mają w określonych sytuacjach obowiązek prawny niezwłocznego zawiadomienia oraz podjęcia działań zabezpieczających dowody do czasu reakcji organów.

Zawiadomienie może mieć formę pisemną, ustną albo elektroniczną. Zawiadomienie ustne polega na zgłoszeniu sprawy na Policji albo w prokuraturze, gdzie sporządza się protokół. Zawiadomienie pisemne to samodzielnie przygotowane pismo z opisem sprawy i załącznikami. Zawiadomienie elektroniczne powinno być podpisane w sposób pozwalający ustalić nadawcę, na przykład podpisem zaufanym, kwalifikowanym albo osobistym, jeżeli jest składane przez właściwą elektroniczną skrzynkę podawczą.

Nie istnieje jeden obowiązkowy urzędowy formularz, którego trzeba użyć w każdej sprawie. Dostępne wzory mogą jednak pomóc w przygotowaniu pisma. Wzór nie zastąpi dokładnego opisu zdarzenia, dlatego nie należy ograniczać się do krótkich haseł w rubrykach, jeżeli sprawa wymaga szerszego wyjaśnienia.

Warto pamiętać, że zawiadomienie nie jest jeszcze wyrokiem, aktem oskarżenia ani gwarancją wszczęcia postępowania. Organ sprawdza, czy z opisanych okoliczności wynika uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa. Jeżeli tak – może wszcząć postępowanie. Jeżeli nie – może odmówić wszczęcia.

Kiedy ten temat ma znaczenie w praktyce?

Złożenie zawiadomienia ma znaczenie wtedy, gdy doszło do zdarzenia, które może być przestępstwem: kradzieży, oszustwa, przywłaszczenia, gróźb, pobicia, zniszczenia mienia, uporczywego nękania, posługiwania się fałszywym dyplomem lub dokumentem, działania na szkodę spółki albo innego czynu zabronionego.

Najpilniej należy działać wtedy, gdy istnieje ryzyko utraty dowodów, sprawca może uciec, dochodzi do dalszego zagrożenia albo trzeba zabezpieczyć nagrania monitoringu, korespondencję, dane logowania, dokumenty księgowe, ślady uszkodzeń lub dane świadków. W sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia należy najpierw wezwać pomoc, a dopiero potem przygotować pełny opis sprawy.

W praktyce problem pojawia się również wtedy, gdy pokrzywdzony nie wie, czy sprawa jest przestępstwem, wykroczeniem czy tylko sporem cywilnym. Przykładem jest drobna kradzież – próg wartości rzeczy ma znaczenie dla oceny czynu. Szerzej omawia to osobny artykuł: kradziez do 800 zl: wykroczenie czy przestepstwo?.

Inną kategorią są sprawy prywatnoskargowe. Skarga prywatna to tryb, w którym to pokrzywdzony zasadniczo sam wnosi prywatny akt oskarżenia do sądu, na przykład w niektórych sprawach zniesławienia albo zniewagi. Policja może w określonych przypadkach przyjąć ustne lub pisemne zawiadomienie i zabezpieczyć dowody, ale nie każda taka sprawa będzie prowadzona tak samo jak typowe przestępstwo ścigane z urzędu.

Ten poradnik dotyczy przede wszystkim samej procedury zawiadomienia: jak opisać sprawę, gdzie ją skierować, co dołączyć i czego oczekiwać po złożeniu pisma.

Jakie przepisy i zasady trzeba sprawdzić?

Podstawą są przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące obowiązku zawiadomienia, przyjęcia zawiadomienia, wszczęcia albo odmowy wszczęcia postępowania oraz zażaleń. W konkretnej sprawie znaczenie mogą mieć także przepisy Kodeksu karnego, które określają, czy dane zachowanie jest przestępstwem, czy wymaga wniosku o ściganie i jakie konsekwencje grożą za fałszywe oskarżenie.

Jeżeli zawiadomienie dotyczy przemocy domowej, trzeba opisać powtarzalność zachowań i skutki dla pokrzywdzonego, ponieważ mogą one stanowić znęcanie psychiczne i fizyczne.

Najważniejsze warunki

Najważniejszy warunek praktyczny jest prosty: z zawiadomienia powinno wynikać, że mogło dojść do czynu zabronionego. Nie wystarczy samo niezadowolenie z zachowania drugiej osoby, ogólny konflikt rodzinny, spór o pieniądze albo przekonanie, że ktoś postąpił nieuczciwie. Trzeba opisać konkretne zachowanie, czas, miejsce, skutek i dowody.

W zawiadomieniu warto rozróżnić trzy poziomy informacji:

• fakty – co się wydarzyło, kiedy, gdzie i kto brał w tym udział;
• dowody – dokumenty, wiadomości, nagrania, zdjęcia, dane świadków, numery rachunków, potwierdzenia przelewów, umowy, faktury;
• przypuszczenia – ostrożnie oznaczone informacje, których nie możesz jeszcze udowodnić, ale które mogą pomóc organowi w sprawdzeniu sprawy.

Trzeba też sprawdzić, czy sprawa jest ścigana z urzędu, na wniosek czy z oskarżenia prywatnego. W sprawach ściganych z urzędu organ działa zasadniczo sam po uzyskaniu informacji o przestępstwie. W sprawach ściganych na wniosek potrzebne jest oświadczenie osoby uprawnionej, że żąda ścigania sprawcy. W sprawach prywatnoskargowych sama wizyta na Policji może nie zastąpić prywatnego aktu oskarżenia, choć w niektórych sytuacjach Policja może zabezpieczyć dowody.

Jeżeli zawiadamiający jest jednocześnie pokrzywdzonym, powinien wyraźnie to zaznaczyć. Ma to znaczenie dla doręczeń, prawa do informacji, możliwości złożenia zażalenia oraz późniejszego udziału w postępowaniu.

Terminy, dokumenty i dowody

Nie ma jednego ogólnego terminu na złożenie zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, ale zwłoka może realnie zaszkodzić sprawie. Im później zostanie złożone zawiadomienie, tym większe ryzyko utraty nagrań z monitoringu, usunięcia wiadomości, zatarcia śladów, zapomnienia szczegółów przez świadków albo przedawnienia karalności czynu.

Po otrzymaniu zawiadomienia organ powinien wydać postanowienie o wszczęciu albo odmowie wszczęcia postępowania. Jeżeli trzeba uzupełnić dane albo sprawdzić fakty, możliwe jest postępowanie sprawdzające, a decyzję o wszczęciu albo odmowie wszczęcia należy wydać najpóźniej w terminie 30 dni od otrzymania zawiadomienia.

Jeżeli osoba lub instytucja, która złożyła zawiadomienie, nie zostanie w ciągu 6 tygodni powiadomiona o wszczęciu albo odmowie wszczęcia postępowania, może wnieść zażalenie do właściwego prokuratora nadrzędnego albo prokuratora sprawującego nadzór nad organem, któremu złożono zawiadomienie. Na postanowienie o odmowie wszczęcia albo umorzeniu postępowania zażalenie wnosi się co do zasady w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia, jeżeli ustawa przewiduje doręczenie.

Dokumenty i dowody najlepiej uporządkować w załącznikach. Przy zawiadomieniu pisemnym można dołączyć kopie umów, potwierdzenia przelewów, screeny wiadomości, fotografie, nagrania, wydruki korespondencji i listę świadków. Przy zawiadomieniu ustnym warto zabrać te materiały ze sobą i poprosić o ich odnotowanie w protokole.

Przy zawiadomieniu elektronicznym trzeba pamiętać o podpisie. Zwykły e-mail bez podpisu zaufanego, kwalifikowanego albo osobistego może zostać potraktowany jako informacja o możliwym przestępstwie, ale nie zawsze będzie wystarczający jako formalne pismo procesowe. Najbezpieczniej korzystać z elektronicznej skrzynki podawczej właściwej jednostki i zachować urzędowe poświadczenie przedłożenia.

Co zrobić krok po kroku?

Krok 1: Ustal, co dokładnie chcesz zgłosić. Zanim napiszesz zawiadomienie, oddziel fakty od ocen. Zamiast pisać tylko, że ktoś cię oszukał, opisz, kiedy doszło do kontaktu, co druga osoba obiecała, jakie pieniądze przekazałeś, czego nie wykonano i jakie dowody to potwierdzają.

Jeżeli zawiadomienie dotyczy wyłudzenia pieniędzy lub danych w sieci, warto dodatkowo zabezpieczyć dowody typowe dla oszustwa internetowego, takie jak wiadomości, potwierdzenia przelewów i dane kont.

Krok 2: Wybierz właściwy organ. Zawiadomienie można złożyć na Policji albo w prokuraturze. Najczęściej właściwa będzie jednostka z miejsca popełnienia czynu. Jeżeli nie wiesz, gdzie dokładnie doszło do przestępstwa albo sprawa jest pilna, możesz zgłosić ją w najbliższej jednostce Policji – sprawa powinna zostać przekazana według właściwości.

Krok 3: Wybierz formę: zawiadomienie ustne, pisemne albo elektroniczne. Zawiadomienie ustne sprawdza się, gdy sprawa jest pilna, wymaga szybkiej reakcji albo nie masz gotowego pisma. Zawiadomienie pisemne jest dobre, gdy sprawa jest złożona i wymaga uporządkowania dowodów. Zawiadomienie elektroniczne może być wygodne, ale wymaga poprawnego podpisu i skierowania do właściwej skrzynki podawczej.

Krok 4: Przygotuj pismo albo złóż zawiadomienie ustnie. Pismo powinno zawierać dane zawiadamiającego, oznaczenie organu, tytuł, opis zdarzenia, wskazanie dowodów, ewentualny wniosek o ściganie, podpis i listę załączników. Jeżeli składasz zawiadomienie ustnie, przeczytaj protokół przed podpisaniem i dopilnuj, aby zawierał najważniejsze okoliczności.

Krok 5: Dołącz dowody, ale zachowaj oryginały. Do zawiadomienia zwykle wystarczą kopie dokumentów albo wydruki. Oryginały warto zachować, chyba że organ wyraźnie żąda ich wydania albo zabezpiecza je procesowo. Przy dowodach elektronicznych dobrze jest zapisać pliki w sposób umożliwiający późniejszą weryfikację dat, nadawców i źródeł.

Krok 6: Wskaż, czego oczekujesz. Możesz wnieść o wszczęcie postępowania, przesłuchanie świadków, zabezpieczenie monitoringu, uzyskanie danych z banku, operatora albo platformy internetowej oraz o poinformowanie cię o decyzji w sprawie. Organ nie jest związany każdym wnioskiem dowodowym, ale konkretne wnioski pomagają uporządkować sprawę.

Krok 7: Odbierz potwierdzenie i pilnuj korespondencji. Pokrzywdzony, który składa zawiadomienie, może żądać potwierdzenia jego złożenia. Po zgłoszeniu należy odbierać pisma, reagować na wezwania i pilnować terminów, zwłaszcza terminu do wniesienia zażalenia na odmowę wszczęcia lub umorzenie.

Krok 8: Sprawdź, co dzieje się po wszczęciu postępowania. Po wszczęciu postępowania organ może przesłuchać zawiadamiającego, pokrzywdzonego i świadków, zabezpieczać dokumenty, żądać danych od banków, operatorów lub platform internetowych, zasięgać opinii biegłych, przeprowadzać oględziny, przeszukania albo konfrontacje. Konfrontacja polega na jednoczesnym przesłuchaniu osób, których zeznania są sprzeczne, aby wyjaśnić rozbieżności.

Po uzyskaniu statusu strony warto znać prawa pokrzywdzonego w sprawie karnej, w tym prawo do składania wniosków dowodowych, przeglądania akt i zaskarżania niektórych decyzji.

Krok 9: Zadbaj o ochronę swoich danych, jeżeli obawiasz się odwetu. Samo zawiadomienie nie oznacza pełnej anonimowości. Dane zawiadamiającego i świadka mogą mieć znaczenie procesowe. Jednocześnie przepisy przewidują ochronę danych adresowych pokrzywdzonych i świadków, a w wyjątkowych sytuacjach możliwe są dalej idące rozwiązania, w tym status świadka anonimowego, jeżeli istnieje uzasadniona obawa niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia, wolności albo mienia w znacznych rozmiarach.

Krok 10: Jeżeli zostałeś wezwany, rozważ wniosek o zwrot kosztów. Samo złożenie zawiadomienia nie oznacza automatycznego zwrotu prywatnych kosztów przygotowania pisma. Jeżeli jednak zostaniesz wezwany jako świadek i stawisz się na czynność, możesz żądać zwrotu kosztów podróży, noclegu, utrzymania oraz utraconego zarobku albo dochodu na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania karnego. Wniosek trzeba złożyć niezwłocznie, najczęściej ustnie do protokołu albo pisemnie w krótkim terminie po czynności.

Najczęstsze błędy i ryzyka

1. Zbyt ogólny opis sprawy. Pismo w stylu „zostałem oszukany, proszę coś z tym zrobić” rzadko wystarcza. Organ potrzebuje konkretów: kto, kiedy, gdzie, w jaki sposób, na jaką kwotę, z jakim skutkiem i jakie dowody to potwierdzają.

2. Mylenie faktów z ocenami. Można napisać, że podejrzewasz popełnienie przestępstwa, ale nie należy przedstawiać niepotwierdzonych przypuszczeń jako pewnych faktów. Szczególnie ostrożnie trzeba wskazywać konkretnego sprawcę, jeżeli nie masz na to żadnych dowodów.

3. Brak dowodów albo ich chaotyczne przedstawienie. Dowody warto ponumerować i krótko opisać. Jeżeli dołączasz screeny, napisz, czego dotyczą. Jeżeli wskazujesz świadka, napisz, co może potwierdzić. Jeżeli powołujesz się na monitoring, wskaż miejsce i przybliżony czas nagrania.

4. Pominięcie wniosku o ściganie. W niektórych sprawach organ potrzebuje wyraźnego wniosku osoby uprawnionej. Brak takiego wniosku może spowodować opóźnienia albo konieczność uzupełniania zawiadomienia.

5. Zgłoszenie sprawy wyłącznie jako sposobu nacisku w konflikcie cywilnym. Postępowanie karne nie służy do wymuszania zapłaty w każdym sporze umownym. Jeżeli sprawa dotyczy niewykonanej umowy, długu albo wadliwie wykonanej usługi, trzeba sprawdzić, czy istnieją elementy oszustwa, przywłaszczenia albo innego czynu zabronionego, czy raczej właściwa jest droga cywilna.

6. Nieprawidłowe zawiadomienie elektroniczne. Wysłanie zwykłej wiadomości e-mail bez podpisu i bez załączników może utrudnić identyfikację zgłaszającego oraz formalne procedowanie pisma. Przy zawiadomieniu elektronicznym warto korzystać z oficjalnej skrzynki podawczej, podpisać pismo i zachować potwierdzenie nadania.

7. Nadmierne zaufanie do anonimowości. Anonimowa informacja może czasem spowodować działania sprawdzające, ale osoba, która chce korzystać z praw pokrzywdzonego lub świadka, zwykle musi ujawnić swoje dane organowi. Ochrona adresu i wyjątkowy status świadka anonimowego nie oznaczają, że każde zgłoszenie można złożyć całkowicie anonimowo i jednocześnie oczekiwać pełnego udziału w sprawie.

8. Zlekceważenie odpowiedzialności za fałszywe zawiadomienie. Kodeks karny przewiduje odpowiedzialność za zawiadomienie organu o przestępstwie, wiedząc, że go nie popełniono. Inny przepis dotyczy fałszywego oskarżenia konkretnej osoby. Jeszcze inne ryzyko może powstać przy składaniu fałszywych zeznań po pouczeniu o odpowiedzialności karnej.

Nie oznacza to, że wolno zgłaszać tylko sprawy pewne w stu procentach. Można zawiadomić organ, jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa. Trzeba jednak rzetelnie opisać to, co wiadomo, nie tworzyć fałszywych dowodów, nie pomijać istotnych okoliczności i jasno oznaczać informacje niepewne jako przypuszczenia.

9. Mylenie zawiadomienia z późniejszymi skutkami skazania. Zawiadomienie może uruchomić postępowanie, ale kwestie takie jak wpis w Krajowym Rejestrze Karnym, terminy zatarcia i skutki wcześniejszego skazania to odrębny temat. Szerzej omawia go artykuł: zatarcie skazania 2026.

FAQ

Czy zawiadomienie o przestępstwie trzeba napisać według urzędowego wzoru?

Nie. Nie ma jednego obowiązkowego formularza dla każdego zawiadomienia o przestępstwie. Można skorzystać ze wzoru udostępnianego przez instytucje publiczne, ale najważniejsze są konkretne fakty, dowody, dane kontaktowe, podpis i załączniki.

Czym różni się zawiadomienie ustne od pisemnego?

Zawiadomienie ustne składasz bezpośrednio na Policji albo w prokuraturze, a organ sporządza protokół. Zawiadomienie pisemne przygotowujesz samodzielnie i składasz w biurze podawczym, pocztą albo elektronicznie. Przy sprawach złożonych forma pisemna ułatwia uporządkowanie dowodów.

Czy zawiadomienie elektroniczne wymaga podpisu cyfrowego?

Najbezpieczniej podpisać pismo podpisem zaufanym, kwalifikowanym albo osobistym i złożyć je przez oficjalną skrzynkę podawczą jednostki. Zwykły e-mail bez podpisu może zostać potraktowany jako informacja, ale może nie wystarczyć jako formalne pismo procesowe.

Gdzie złożyć zawiadomienie: na Policji czy w prokuraturze?

Możesz złożyć je zarówno na Policji, jak i w prokuraturze. Najczęściej wybiera się jednostkę właściwą dla miejsca zdarzenia. Jeżeli nie znasz właściwości albo sprawa jest pilna, złóż zawiadomienie w najbliższej jednostce Policji – organ powinien przekazać sprawę według właściwości.

Po złożeniu zawiadomienia warto zachować wszystkie postanowienia organu, ponieważ w razie zakończenia sprawy pokrzywdzony może wnieść zażalenie na umorzenie śledztwa.

Czy muszę znać przepis Kodeksu karnego?

Nie. Możesz opisać zdarzenie własnymi słowami. Kwalifikację prawną ocenia organ ścigania. Jeżeli jednak znasz przepis albo masz uzasadnione podejrzenie konkretnego czynu, możesz to wskazać, ale nie zastępuje to dokładnego opisu faktów.

Czy mogę złożyć zawiadomienie, jeśli nie znam sprawcy?

Tak. Wiele spraw zaczyna się od zawiadomienia przeciwko nieustalonej osobie. Wtedy trzeba podać wszystko, co może pomóc w identyfikacji sprawcy: numer rachunku, numer telefonu, adres e-mail, login, dane profilu, opis osoby, nagranie, miejsce zdarzenia albo dane świadków.

Czy zawiadomienie może być anonimowe?

Można przekazać organom anonimową informację, ale nie daje ona takich samych praw jak formalne zawiadomienie złożone przez pokrzywdzonego lub świadka. Jeżeli chcesz być informowany o decyzjach, składać zażalenia albo żądać czynności, organ musi znać twoje dane. W razie obawy przed odwetem można pytać o ochronę danych adresowych, a wyjątkowo o dalej idące środki ochrony.

Co dzieje się po wszczęciu postępowania?

Organ może przesłuchiwać świadków, zabezpieczać dokumenty, żądać danych od instytucji, analizować nagrania, powoływać biegłych, przeprowadzać oględziny, przeszukania lub konfrontacje. Pokrzywdzony powinien odbierać korespondencję, reagować na wezwania i uzupełniać dowody, jeżeli pojawią się nowe informacje.

Czy można wycofać zawiadomienie?

W sprawach ściganych z urzędu samo cofnięcie zawiadomienia nie musi zakończyć postępowania, bo organ może działać dalej. Inaczej wygląda sytuacja przy wniosku o ściganie – jego cofnięcie jest możliwe tylko na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania karnego i wymaga zgody właściwego organu.

Co grozi za fałszywe zawiadomienie o przestępstwie?

Odpowiedzialność grozi wtedy, gdy ktoś zawiadamia organ o przestępstwie, wiedząc, że go nie popełniono. Osobno karalne może być fałszywe oskarżenie konkretnej osoby. Nie jest natomiast przestępstwem samo zgłoszenie sprawy, co do której masz uzasadnione podejrzenia, jeżeli rzetelnie opisujesz fakty i nie wprowadzasz organu celowo w błąd.

Czy zawiadamiający może żądać zwrotu kosztów?

Samo przygotowanie i złożenie zawiadomienia co do zasady nie daje automatycznego zwrotu prywatnych wydatków. Jeżeli jednak zostaniesz wezwany jako świadek i stawisz się na czynność, możesz żądać zwrotu kosztów podróży, noclegu, utrzymania oraz utraconego zarobku albo dochodu, składając odpowiedni wniosek w terminie.

Co zrobić, jeśli prokurator odmówi wszczęcia postępowania?

Trzeba sprawdzić pouczenie w doręczonym postanowieniu. Uprawnione osoby, w szczególności pokrzywdzony, mogą wnieść zażalenie. Co do zasady termin na zażalenie wynosi 7 dni od doręczenia postanowienia, dlatego nie należy odkładać analizy pisma.

Czy za złożenie zawiadomienia trzeba zapłacić?

Samo złożenie zawiadomienia o przestępstwie do Policji albo prokuratury nie wymaga opłaty sądowej. Koszty mogą pojawić się dopiero przy korzystaniu z pomocy pełnomocnika, prywatnych ekspertyz, tłumaczeń albo w odrębnych postępowaniach.

Podsumowanie

Dobre zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa powinno być konkretne, chronologiczne i oparte na dowodach. Nie trzeba pisać go językiem kodeksowym ani korzystać z obowiązkowego formularza, ale trzeba wskazać fakty, osoby, dokumenty, świadków, szkodę oraz żądanie ścigania, jeżeli sprawa tego wymaga.

Po złożeniu zawiadomienia warto pilnować potwierdzenia, korespondencji i terminów. Jeżeli organ odmówi wszczęcia postępowania albo umorzy sprawę, nie oznacza to zawsze końca możliwości działania – w wielu sytuacjach można złożyć zażalenie, ale trzeba zrobić to w terminie i z konkretną argumentacją.

Jeżeli obawiasz się odwetu, chcesz złożyć zawiadomienie elektronicznie albo nie wiesz, czy sprawa jest ścigana z urzędu, na wniosek czy prywatnoskargowo, warto przeanalizować dokumenty przed wysłaniem pisma. Błąd na początku sprawy może utrudnić późniejsze zabezpieczenie dowodów.

Źródła

• Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego, w szczególności art. 9, art. 10, art. 12, art. 148a, art. 172, art. 184, art. 303–307, art. 460 oraz art. 618a–618k.
• Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny, w szczególności art. 233–238 i art. 240.
• Portal Gov.pl, informacja praktyczna „Zgłoś przestępstwo”.
• Informacje jednostek prokuratury dotyczące składania zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa oraz zasad zwrotu kosztów dla świadków.