Postępowanie karne krok po kroku – od zawiadomienia do prawomocnego wyroku

Postępowanie karne nie zawsze przebiega według jednego identycznego schematu. Inaczej wygląda sprawa ścigana z urzędu, inaczej postępowanie wymagające wniosku pokrzywdzonego, a jeszcze inaczej sprawa z oskarżenia prywatnego. Różne są także uprawnienia osoby zawiadamiającej, pokrzywdzonego, świadka, podejrzanego i oskarżonego.

Najbezpieczniej traktować każdy etap jako osobne zadanie: najpierw ustalić rolę i tryb, następnie zebrać dowody, złożyć właściwe pismo, kontrolować terminy i reagować na decyzje organów. Prawidłowa kolejność działań ma znaczenie, ponieważ niektóre uchybienia można naprawić, lecz przekroczenie terminu zawitego może zamknąć drogę do zwykłego środka odwoławczego.

Postępowanie karne krok po kroku – od czego zacząć?

Na początku trzeba odpowiedzieć na trzy pytania: czy opisane zachowanie może stanowić przestępstwo, jaki organ powinien otrzymać informację oraz w jakiej roli występuje osoba zainteresowana sprawą. Najczęściej pierwszym krokiem jest złożenie zawiadomienia do Policji albo prokuratury. Można zrobić to ustnie do protokołu lub na piśmie. Praktyczne zasady sporządzania pisma omawia osobny poradnik: zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa.

W zawiadomieniu należy przede wszystkim opisać fakty: co się wydarzyło, kiedy, gdzie, kto uczestniczył w zdarzeniu, jaka szkoda powstała i jakie dowody mogą potwierdzić relację. Nie trzeba samodzielnie ustalać ostatecznej kwalifikacji prawnej. Można wskazać przepis, lecz organ nie jest związany oceną prawną zawiadamiającego.

Krok 1. Ustalenie sytuacji prawnej i właściwego trybu

Ustal swoją rolę procesową

Osoba, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przestępstwo, może mieć status pokrzywdzonego. Osoba posiadająca informacje o zdarzeniu może być świadkiem. Podejrzanym staje się co do zasady osoba, wobec której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów albo której zarzut postawiono w związku z przesłuchaniem w szczególnym trybie. Po wniesieniu aktu oskarżenia do sądu podejrzany staje się oskarżonym.

Ta kwalifikacja nie jest wyłącznie nazwą. Od niej zależy prawo dostępu do akt, udziału w czynnościach, składania wniosków, korzystania z obrońcy lub pełnomocnika, odmowy składania wyjaśnień albo zaskarżania określonych decyzji.

Sprawdź, czy czyn jest ścigany z urzędu, na wniosek czy z oskarżenia prywatnego

Większość przestępstw jest ścigana z urzędu. W takim przypadku po uzyskaniu wiarygodnej informacji organ powinien podjąć czynności niezależnie od tego, czy pokrzywdzony później zmieni zdanie. Przy przestępstwach ściganych na wniosek potrzebne jest wyraźne żądanie ścigania. W sprawach prywatnoskargowych zasadniczą rolę odgrywa prywatny akt oskarżenia składany do sądu, choć Policja może przyjąć ustną albo pisemną skargę i zabezpieczyć dowody.

Tryb należy ustalić na podstawie kwalifikacji prawnej i relacji między uczestnikami. Ten sam rodzaj zachowania może podlegać innym regułom w zależności od okoliczności, dlatego przed wycofaniem wniosku, zawarciem ugody albo rezygnacją z udziału w sprawie trzeba sprawdzić skutki procesowe.

Zabezpiecz sprawy pilne

Jeżeli istnieje ryzyko utraty nagrań, usunięcia korespondencji, wyjazdu świadka, zatarcia śladów albo dalszego naruszania dobra pokrzywdzonego, należy wskazać to od razu. Organ może wykonać niecierpiące zwłoki czynności jeszcze przed formalnym wszczęciem postępowania. W sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia pierwszeństwo ma wezwanie pomocy i zapewnienie bezpieczeństwa, a nie przygotowanie rozbudowanego pisma.

Krok 2. Dokumenty, wnioski i właściwy organ lub sąd

Co powinno zawierać pierwsze pismo?

Pisemne zawiadomienie nie wymaga szczególnego formularza. Powinno jednak pozwalać na zrozumienie zdarzenia i kontakt z zawiadamiającym. W praktyce należy podać oznaczenie organu, dane składającego, rzeczowy opis faktów, przybliżony czas i miejsce zdarzenia, dane sprawcy lub świadków, jeśli są znane, wykaz dowodów, ewentualny wniosek o ściganie oraz podpis. Załączniki warto ponumerować i krótko opisać.

Wniosek dowodowy powinien wskazywać konkretny dowód i okoliczność, którą ma on wykazać. Zamiast pisać „proszę przesłuchać wszystkich”, lepiej wskazać imię, nazwisko, dane kontaktowe świadka oraz wyjaśnić, czego dotyczy jego wiedza. Przy dokumentach trzeba podać, co z nich wynika i skąd pochodzą.

Dokumenty obowiązkowe i materiały pomocne

Okoliczności sporne najlepiej wykazywać kilkoma niezależnymi źródłami. Sama relacja uczestnika może być dowodem, ale jej wiarygodność jest oceniana łącznie z dokumentami, chronologią, zachowaniem stron, zapisami elektronicznymi i zeznaniami świadków. Nie należy usuwać wiadomości niekorzystnych ani przedstawiać wyrwanych fragmentów, ponieważ pełny materiał zwykle zostanie później zweryfikowany.

Krok 3. Terminy, opłaty i przebieg postępowania

W sprawie karnej część terminów ma charakter instrukcyjny, a część jest zawita. Przekroczenie terminu instrukcyjnego nie powoduje automatycznie nieważności czynności, natomiast po upływie terminu zawitego czynność jest bezskuteczna, chyba że zostanie skutecznie przywrócony termin. Dlatego nie należy zakładać, że opóźnienie organu przedłuża termin strony.

Zawiadomienie o przestępstwie ściganym z urzędu co do zasady nie podlega opłacie. W zwykłym toku publicznoskargowym nie płaci się również opłaty za samo złożenie wniosku dowodowego czy zażalenia przewidzianego w Kodeksie postępowania karnego. Inaczej mogą wyglądać koszty oskarżenia prywatnego, subsydiarnego, ustanowienia pełnomocnika lub obrońcy, opinii prywatnych oraz końcowego rozliczenia kosztów procesu. Wysokość i zasady uiszczenia należności trzeba sprawdzić w aktualnym pouczeniu i przepisach właściwych dla danego trybu.

Termin procesowy oblicza się według zasad kodeksowych. Dnia zdarzenia rozpoczynającego bieg terminu co do zasady nie wlicza się, a jeśli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy lub sobotę, przesuwa się on na następny dzień, który nie jest takim dniem. Pismo nadane w przewidziany prawem sposób przed końcem terminu uważa się za wniesione terminowo. Zawsze trzeba jednak ustalić, czy wybrany kanał złożenia jest prawnie skuteczny dla konkretnego pisma.

Krok 4. Decyzja, orzeczenie albo zakończenie procedury

Jak może zakończyć się postępowanie przygotowawcze?

Po zawiadomieniu organ może odmówić wszczęcia, jeśli brak jest podstaw do prowadzenia postępowania. Po wszczęciu sprawa może zostać umorzona, na przykład z powodu braku znamion czynu zabronionego, braku dostatecznych danych uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu, przedawnienia albo innej przeszkody procesowej. Postępowanie może też zostać zawieszone, gdy długotrwała przeszkoda uniemożliwia dalsze prowadzenie czynności.

Jeżeli materiał uzasadnia oskarżenie, prokurator może skierować do sądu akt oskarżenia albo inny przewidziany ustawą wniosek kończący postępowanie przygotowawcze. Strony otrzymują odpowiednie zawiadomienia i pouczenia. Pokrzywdzony powinien wtedy zdecydować, czy chce działać przed sądem jako oskarżyciel posiłkowy oraz czy składa wniosek o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie.

Jak może zakończyć się postępowanie sądowe?

Sąd może wydać wyrok skazujący, uniewinniający albo warunkowo umarzający postępowanie, a w określonych sytuacjach również umorzyć sprawę postanowieniem. Skazanie wymaga ustalenia winy na podstawie całokształtu dowodów przeprowadzonych zgodnie z prawem. Nierozstrzygnięte wątpliwości, których nie da się usunąć, rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.

Nie każda sprawa kończy się pełnym postępowaniem dowodowym. Kodeks przewiduje tryby konsensualne, w których oskarżony, prokurator i – w zakresie przewidzianym prawem – pokrzywdzony mogą wpływać na uzgodnione zakończenie sprawy. Zgoda na taki tryb powinna być poprzedzona oceną kwalifikacji prawnej, skutków skazania, obowiązków odszkodowawczych i możliwości odwołania.

Krok 5. Dalsze czynności po zakończeniu sprawy

Uzasadnienie i apelacja

Po ogłoszeniu wyroku trzeba zanotować datę i ustalić, czy strona chce poznać motywy rozstrzygnięcia albo je zaskarżyć. Wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia składa się co do zasady w terminie 7 dni. Wniosek może dotyczyć całości wyroku albo określonych czynów lub rozstrzygnięć, dlatego powinien być sformułowany świadomie.

Apelację wnosi się w terminie 14 dni od doręczenia wyroku z uzasadnieniem. Powinna wskazywać zakres zaskarżenia, zarzuty i wnioski. Typowe podstawy to naruszenie prawa materialnego, naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, błąd w ustaleniach faktycznych lub rażąca niewspółmierność kary. Apelacja od wyroku sądu okręgowego jako sądu pierwszej instancji musi zostać sporządzona i podpisana przez adwokata albo radcę prawnego.

Prawomocność

Wyrok staje się prawomocny, gdy nie przysługuje od niego zwykły środek odwoławczy, między innymi po bezskutecznym upływie terminu do wniesienia apelacji albo po rozpoznaniu apelacji przez sąd drugiej instancji. Prawomocność nie oznacza, że w każdej sprawie istnieje jeszcze dostępny nadzwyczajny środek zaskarżenia. Kasacja, wznowienie postępowania i inne nadzwyczajne instrumenty mają odrębne, rygorystyczne przesłanki.

Wykonanie orzeczenia

Po uzyskaniu wykonalności sąd kieruje rozstrzygnięcie do odpowiedniego organu wykonawczego. Grzywna może wymagać zapłaty w wyznaczonym terminie, kara ograniczenia wolności podlega nadzorowi i organizacji wykonania obowiązków, a kara pozbawienia wolności wiąże się z wezwaniem do stawienia się albo innymi czynnościami wykonawczymi. Odrębnie wykonuje się zakazy, świadczenia pieniężne, przepadek, obowiązek naprawienia szkody i środki zabezpieczające.

Na etapie wykonawczym możliwe są określone wnioski, na przykład o odroczenie lub przerwę w wykonaniu kary pozbawienia wolności, rozłożenie grzywny na raty, zmianę sposobu wykonywania niektórych obowiązków albo dozór elektroniczny, jeżeli spełnione są ustawowe warunki. Samo złożenie wniosku nie zawsze wstrzymuje wykonanie orzeczenia, dlatego trzeba sprawdzić, czy potrzebny jest również odrębny wniosek o wstrzymanie.

Postępowanie sprawdzające

Postępowanie sprawdzające służy ustaleniu, czy zawiadomienie zawiera dostateczne podstawy do wszczęcia dochodzenia albo śledztwa. Organ może żądać uzupełnienia danych, zwrócić się o dokumenty lub przeprowadzić ograniczone czynności. Nie jest to jeszcze pełne postępowanie dowodowe. Co do zasady na tym etapie nie przeprowadza się dowodu z opinii biegłego ani czynności wymagających protokołu, z wyjątkiem przyjęcia ustnego zawiadomienia lub wniosku o ściganie oraz przesłuchania zawiadamiającego w charakterze świadka.

Decyzja o wszczęciu albo odmowie wszczęcia powinna zostać wydana najpóźniej w ciągu 30 dni od otrzymania zawiadomienia, jeśli konieczne było sprawdzenie faktów. Jeżeli w ciągu 6 tygodni zawiadamiający nie otrzyma informacji o wszczęciu albo odmowie, może złożyć zażalenie na bezczynność do prokuratora nadrzędnego albo organu sprawującego nadzór nad organem, któremu złożono zawiadomienie.

Odmowa wszczęcia nie zawsze kończy możliwość działania. Uprawniona osoba może zaskarżyć postanowienie zgodnie z pouczeniem. W zażaleniu warto wskazać pominięte fakty, dowody, błędną ocenę prawną lub czynności, które powinny zostać wykonane. Samo powtórzenie treści zawiadomienia zwykle nie wystarcza.

Wszczęcie dochodzenia lub śledztwa

Postępowanie wszczyna się, gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa. Śledztwo jest prowadzone w sprawach określonych w ustawie, zwłaszcza poważniejszych lub bardziej złożonych, natomiast dochodzenie jest uproszczoną formą postępowania przygotowawczego w sprawach należących zasadniczo do właściwości sądu rejonowego i spełniających ustawowe warunki.

W pilnych przypadkach Policja albo prokurator mogą przed wydaniem formalnego postanowienia zabezpieczyć ślady i dowody, wykonać oględziny, przeszukanie lub inne niecierpiące zwłoki czynności. Jeżeli w takim trybie przesłuchano osobę w charakterze podejrzanego, dalsze decyzje dotyczące zarzutów i kontynuowania postępowania muszą zostać podjęte w terminach wskazanych w kodeksie.

Wszczęcie postępowania nie oznacza, że ustalono sprawcę. Początkowo sprawa może być prowadzona „w sprawie”, czyli w celu wyjaśnienia zdarzenia. Dopiero gdy materiał dostatecznie uzasadnia podejrzenie wobec konkretnej osoby, postępowanie przechodzi w fazę „przeciwko osobie” i dochodzi do przedstawienia zarzutów.

Śledztwo powinno zostać ukończone zasadniczo w ciągu 3 miesięcy, a dochodzenie w ciągu 2 miesięcy. Terminy mogą być przedłużane na zasadach kodeksowych. Dłuższy czas prowadzenia sprawy nie oznacza automatycznie bezprawności wszystkich czynności, ale strony mogą pytać o stan postępowania, składać wnioski i – przy przewlekłości – rozważyć właściwe środki prawne.

Status pokrzywdzonego, świadka i podejrzanego

Uprawnienia uczestnika trzeba oceniać według jego rzeczywistego statusu, a nie potocznej nazwy. Szczegółowo status pokrzywdzonego w sprawie karnej omawia osobny poradnik. W tym miejscu najważniejsze są różnice wpływające na przebieg całej procedury.

Pokrzywdzony może przed sądem złożyć wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia, co do zasady do zamknięcia przewodu sądowego na rozprawie głównej. Powinien przedstawić dowody wysokości szkody lub krzywdy, na przykład faktury, historię płatności, wycenę, dokumentację leczenia albo inne materiały pozwalające ustalić rozmiar następstw czynu.

Świadek nie powinien zgadywać ani uzupełniać luk własnymi przypuszczeniami. Gdy nie pamięta szczegółu, powinien powiedzieć to wprost. Jeżeli odpowiedź mogłaby narazić jego lub osobę najbliższą na odpowiedzialność za przestępstwo albo przestępstwo skarbowe, może powstać prawo odmowy odpowiedzi na konkretne pytanie. Zakres tego prawa zależy od sytuacji procesowej.

Podejrzany nie ma obowiązku dowodzenia swojej niewinności ani dostarczania dowodów przeciwko sobie. Decyzję o składaniu wyjaśnień warto podjąć po poznaniu zarzutów i podstawowych materiałów, najlepiej po konsultacji z obrońcą. Milczenie nie może być utożsamiane z przyznaniem się do winy.

Przedstawienie zarzutów

Gdy zebrane dane dostatecznie uzasadniają podejrzenie, że czyn popełniła określona osoba, wydaje się postanowienie o przedstawieniu zarzutów, ogłasza je podejrzanemu i przesłuchuje go, chyba że zachodzi ustawowy wyjątek. W dochodzeniu zarzut może zostać wpisany do protokołu przesłuchania bez sporządzania odrębnego postanowienia, o ile przepisy pozwalają na taki tryb.

Zarzut powinien określać osobę, zarzucany czyn, czas, miejsce, sposób działania i kwalifikację prawną. Podejrzany może żądać ustnego podania podstaw zarzutów oraz sporządzenia uzasadnienia na piśmie. Żądanie pisemnego uzasadnienia trzeba zgłosić przed zawiadomieniem o terminie końcowego zaznajomienia z materiałami postępowania, a uzasadnienie powinno zostać doręczone podejrzanemu i ustanowionemu obrońcy w terminie 14 dni.

Przedstawienie zarzutów nie jest wyrokiem. Oznacza, że organ uznał materiał za wystarczający do prowadzenia postępowania przeciwko konkretnej osobie. Zarzut może zostać zmieniony lub uzupełniony, jeżeli zmienią się ustalenia faktyczne albo kwalifikacja prawna.

Po usłyszeniu zarzutów należy w szczególności:

• dokładnie zanotować treść zarzutu i odebrać pouczenie o prawach i obowiązkach;
• rozważyć ustanowienie obrońcy przed złożeniem obszernych wyjaśnień;
• ustalić, które dowody przemawiają na korzyść podejrzanego i złożyć precyzyjne wnioski dowodowe;
• kontrolować zastosowane środki zapobiegawcze i terminy ich zaskarżenia;
• przed zakończeniem postępowania zażądać końcowego zaznajomienia z materiałami, jeśli jest to potrzebne do obrony;
• po zaznajomieniu z aktami złożyć w terminie 3 dni wniosek o uzupełnienie postępowania, jeżeli materiał wymaga wykonania dalszych czynności.

Najczęstsze błędy

1. Opis ocen zamiast faktów. Ogólne stwierdzenie, że ktoś „oszukał” albo „działał bezprawnie”, nie zastępuje chronologicznego opisu zachowania, kwot, dat, ustaleń i dowodów.
2. Brak rozróżnienia roli. Zawiadamiający nie zawsze jest pokrzywdzonym, a pokrzywdzony po wniesieniu aktu oskarżenia nie zawsze pozostaje stroną bez dodatkowego oświadczenia.
3. Przegapienie krótkiego terminu. Siedmiodniowe terminy na zażalenie lub wniosek o uzasadnienie mijają szybko, zwłaszcza gdy decyzja została odebrana przez domownika albo awizowana.
4. Wysyłanie dowodów bez wyjaśnienia ich znaczenia. Organ powinien wiedzieć, jaką konkretną okoliczność ma potwierdzać dokument, nagranie lub świadek.
5. Edycja materiału elektronicznego. Przycinanie nagrań, eksport rozmowy bez kontekstu lub wielokrotne przetwarzanie pliku może utrudnić ocenę jego autentyczności.
6. Podpisanie nieprawidłowego protokołu. Uwagi do treści zeznań lub wyjaśnień należy zgłosić przed podpisaniem; późniejsze prostowanie jest trudniejsze.
7. Ignorowanie korespondencji. Nieodebranie przesyłki nie zawsze zatrzymuje bieg terminu, a brak informacji o zmianie adresu może prowadzić do uznania pisma za doręczone.
8. Składanie środka odwoławczego bez analizy uzasadnienia. Skuteczny zarzut powinien wskazywać konkretny błąd i jego możliwy wpływ na rozstrzygnięcie, a nie tylko wyrażać niezadowolenie.

FAQ

Czy każde zawiadomienie powoduje wszczęcie postępowania karnego?

Nie. Organ najpierw ocenia, czy istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa. Może przeprowadzić czynności sprawdzające, a następnie wszcząć postępowanie albo odmówić wszczęcia. Uprawniona osoba może zaskarżyć odmowę zgodnie z pouczeniem.

Ile trwa postępowanie karne od zawiadomienia do wyroku?

Nie ma jednego maksymalnego terminu dla całej sprawy. Czynności sprawdzające powinny zakończyć się decyzją w ciągu 30 dni, śledztwo zasadniczo trwa 3 miesiące, a dochodzenie 2 miesiące, lecz oba etapy mogą być przedłużane. Czas postępowania sądowego zależy od liczby oskarżonych, dowodów, opinii biegłych, terminów rozpraw i ewentualnej apelacji.

Czy można wycofać zawiadomienie o przestępstwie?

Można poinformować organ o zmianie stanowiska, ale przy przestępstwie ściganym z urzędu nie powoduje to automatycznego zakończenia sprawy. Inaczej ocenia się cofnięcie wniosku o ściganie lub skargi prywatnej. Skutek zależy od rodzaju czynu, etapu postępowania i wymaganej zgody organu lub sądu.

Co zrobić, gdy przez 6 tygodni nie ma informacji o decyzji?

Zawiadamiający może złożyć zażalenie na bezczynność do prokuratora nadrzędnego albo organu sprawującego nadzór nad organem, któremu złożono zawiadomienie. W piśmie należy podać datę i sposób złożenia zawiadomienia oraz dołączyć potwierdzenie.

Czy podejrzany musi składać wyjaśnienia?

Nie. Podejrzany może odmówić składania wyjaśnień lub odpowiedzi na poszczególne pytania bez podawania przyczyny. Ma też prawo do obrońcy. Powinien natomiast wykonywać inne ustawowe obowiązki, między innymi stawiać się na wezwania i informować o zmianie adresu.

Czy pokrzywdzony jest stroną podczas rozprawy?

Nie automatycznie. Jest stroną w postępowaniu przygotowawczym, lecz po wniesieniu aktu oskarżenia powinien najpóźniej do rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej oświadczyć, że będzie działał jako oskarżyciel posiłkowy. Bez tego jego uprawnienia przed sądem są węższe.

Kiedy wyrok staje się prawomocny?

Najczęściej po bezskutecznym upływie terminu do wniesienia apelacji albo po wydaniu orzeczenia przez sąd drugiej instancji. Dokładny moment zależy od tego, kto złożył wniosek o uzasadnienie, czy wniesiono środek odwoławczy i jakiego zakresu rozstrzygnięcia dotyczył.

Czy samo wniesienie zażalenia wstrzymuje wykonanie decyzji?

Co do zasady nie. Organ lub sąd może jednak wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia, jeżeli ustawa i okoliczności na to pozwalają. Gdy wykonanie decyzji grozi nieodwracalnymi skutkami, wniosek o wstrzymanie trzeba sformułować wyraźnie i uzasadnić.

Podsumowanie

Postępowanie karne należy prowadzić etapami: ustalić tryb i własny status, zabezpieczyć dowody, złożyć właściwe pismo, reagować na decyzje i pilnować krótkich terminów. Pokrzywdzony powinien pamiętać o utrzymaniu statusu strony przed sądem, a podejrzany o prawie do obrony i odmowy wyjaśnień. Po wyroku kluczowe są terminy na uzasadnienie i apelację, natomiast po prawomocności trzeba wykonać nałożone obowiązki albo niezwłocznie złożyć odpowiedni wniosek wykonawczy.

Ocena konkretnej sprawy zależy od treści zarzutu, dowodów, doręczeń, pouczeń i dotychczasowych decyzji. Przed podjęciem nieodwracalnej czynności – zwłaszcza cofnięciem wniosku, rezygnacją ze statusu strony, przyznaniem się, zgodą na dobrowolne poddanie się karze lub rezygnacją z apelacji – warto przeanalizować akta i skutki prawne.

Źródła

• Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego, tekst jednolity: Dz.U. z 2026 r. poz. 490, z późniejszymi zmianami.
• Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny, aktualny tekst jednolity z późniejszymi zmianami.
• Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy, tekst jednolity: Dz.U. z 2025 r. poz. 911, z późniejszymi zmianami.
• Oficjalne pouczenia Ministerstwa Sprawiedliwości o prawach i obowiązkach pokrzywdzonego oraz podejrzanego w postępowaniu karnym.